Je kinderen zijn het huis uit: hoe kan ik ze loslaten?
Mirjan van den Bosch ·
Na jarenlang zorgen, regelen en er zijn voor je kinderen kan het ineens stil worden. Niet alleen in huis, maar soms ook in jezelf.
Ik ben altijd een moeder geweest die haar kinderen graag om zich heen had. Niet zo'n moeder die aan het einde van een vakantie blij was dat de kinderen weer naar school gingen. Ik vond het juist heerlijk om samen dingen te doen, samen te zijn en te weten dat ze dichtbij waren.
Maar kinderen worden groot. Ze gaan studeren, werken, krijgen een relatie, verhuizen en bouwen hun eigen leven op. En hoewel je natuurlijk ontzettend trots bent, kan dat tegelijkertijd ook best pijn doen.
Want van iedere dag samen naar elkaar af en toe zien, is een grote verandering.
Als het ineens stil wordt
Jarenlang draait een groot deel van je leven om je kinderen. Je zorgt, regelt, brengt, haalt, luistert, denkt vooruit en bent er wanneer ze je nodig hebben. Zonder dat je het misschien bewust merkt, wordt het moederschap een belangrijk onderdeel van wie je bent.
En dan komt het moment waarop dat steeds minder nodig is. De kinderen hebben je nog steeds lief, maar ze hebben je niet meer iedere dag nodig. Dat kan een leeg gevoel geven.
Niet omdat je niet blij bent voor hen. Integendeel. Je gunt ze hun vrijheid en hun eigen leven.
Aan de ene kant wil je je niet meer met hen bemoeien, maar aan de andere kant wil je ze behoeden voor fouten.
Waar is de balans? Hoe weet ik waar ze me nog nodig hebben?
Het missen van de dagelijkse verbinding
Het is niet dat je alleen de kinderen mist. Je mist ook de dagelijkse zorg.
Iedereen in het gezin heeft zo zijn eigen boodschappenlijstje dat mama moet halen. Je ziet aan de manier waarop ze thuiskomen hoe hun dag is geweest. De wasmand blijft leeg en er is geen geruzie meer over de rommel op hun slaapkamer.
Wanneer ze uit huis zijn, besef je pas wat voor leegte dat met zich meebrengt.
Dan zou je wensen nog één keer ruzie over de dagelijkse dingen te hebben.
De stilte voelde voor mij als eenzaamheid.
Hoe moest ik met die eenzaamheid omgaan?
Je hoeft jezelf niet kwijt te raken
Wanneer je jarenlang vooral bezig bent geweest met wat anderen nodig hebben, kan het lastig zijn om ineens te bedenken wat jij zelf nodig hebt.
Ik ontdekte dat ik mezelf had aangeleerd om aandacht en verbinding te zoeken door er vooral voor anderen te zijn. Zorgen voor anderen, om vooral gezien te worden en gewaardeerd te worden.
Hier groeide ik in, zo erg dat ik onbewust mezelf aan het verliezen was. Dat had ik helemaal niet door.
Tot ik op een moment was aangekomen dat ik dacht:
"Wat heb ik eigenlijk nodig?"
Die vraag bleek veel groter dan ik dacht.
Loslaten betekent niet minder liefde
Men zegt ook wel: "Loslaten is ook houden van."
Als je ervoor kiest om je kinderen echt los te laten, betekent dat niet dat je niet meer van ze houdt. Het betekent dat je accepteert dat ze hun eigen leven hebben.
Ieder kind doet dat op zijn eigen manier. Het ene kind blijft misschien heel dichtbij, terwijl het andere meer afstand neemt. Dat zegt niet automatisch iets over de liefde tussen jullie.
Ook als de vorm van de relatie verandert, kan de liefde blijven bestaan.
Misschien moeten we als moeder alleen opnieuw leren wat onze plek is.
Niet meer als degene die alles regelt. Niet meer als degene die altijd nodig is.
Maar als moeder die haar volwassen kinderen vertrouwt en tegelijkertijd haar eigen leven weer oppakt.
Voor mij voelde dat als enorm liefdesverdriet.
Het liefste zou ik willen dat ze iedere dag uit hun werk even langs mama komen. Of één keer in de week bij ons willen eten. Of opbellen dat ze ziek zijn en vragen of je even langs wilt komen.
Als dat allemaal uitblijft, blijft er maar één ding over.
Wat maakt míj gelukkig?
Hoe kon ik omgaan met dat liefdesverdriet?
Niet door bij de kinderen aan te kloppen en aandacht op te eisen. Dat zou niet eerlijk zijn. De kinderen willen zelf hun pad gaan uitstippelen.
Nee, er moest iets anders gebeuren. Er moest iets in mij gebeuren.
Door mij open te stellen voor wat míj gelukkig zou maken.
Niet meer de kinderen op de eerste plaats. Ik mocht op de eerste plaats komen.
Natuurlijk zal ik er altijd voor ze zijn, maar ik mag er ook voor mezelf zijn.
Zo ontdekte ik dat naast de enorme liefde voor mijn kinderen, ik ook rustig heel veel van mezelf mocht houden.
Dat gaf mij rust.
Een nieuwe fase, waarin jij ook weer belangrijk bent
Als je tranen gedroogd zijn, komt er een glimlach om je mond. Je beseft dat het goed zo is.
Zelf heb je ook ooit de behoefte gehad om los te komen van je ouders. Het is anders als de kinderen het huis uit gaan. Er breekt een nieuwe fase aan.
En misschien is dat precies waar het soms wringt.
Je weet hoe je een moeder moet zijn. Je hebt jarenlang voor iedereen gezorgd. Maar wie ben jij nu, als je kinderen je steeds minder nodig hebben?
Hoe geef je opnieuw invulling aan je eigen leven?
Misschien vind je het lastig om daar meteen een antwoord op te hebben. Maar weet je, dat hoeft ook niet.
Het mag op jouw tempo, stapje voor stapje.
Dat stapje voor stapje ben ik letterlijk gaan nemen.
Ik ben gaan wandelen.
Niet omdat wandelen ineens al mijn problemen oploste. Maar omdat ik buiten merkte dat er ruimte kwam in mijn hoofd. Ik kon mijn gedachten laten komen en weer laten gaan. Ik hoefde even nergens naartoe en niets op te lossen.
En juist door letterlijk in beweging te komen, kwam er ook van binnen iets in beweging.
Misschien hoef je jezelf niet opnieuw uit te vinden.
Misschien mag je jezelf opnieuw leren kennen.
Wat vind jij leuk? Waar krijg jij energie van? Waar word jij blij van? En misschien nog belangrijker: wat heb jij nodig?
Dat zijn vragen die je jezelf misschien jarenlang niet hebt gesteld.
En misschien is dit wel het moment om dat wel te gaan doen.
Niet omdat je kinderen minder belangrijk zijn geworden.
Maar omdat jij ook belangrijk bent.
Wil jij ontdekken wat deze nieuwe fase jou kan brengen?
Misschien herken je jezelf in dit verhaal. Misschien merk je dat je het lastig vindt om je kinderen los te laten, of dat je vooral merkt dat je jezelf een beetje bent kwijtgeraakt.
Je hoeft daar niet meteen een antwoord op te hebben.
Tijdens een wandelcoachingstraject bij Bosch & Balans gaan we letterlijk samen op pad. Buiten, in de natuur en in alle rust. We kijken naar wat er bij jou speelt en naar wat jij nodig hebt in deze nieuwe fase van je leven.
Geen kant-en-klare oplossingen en geen moeten.
Wel wandelen, praten, stilstaan bij wat er in jou leeft en ontdekken welke ruimte er weer voor jou mag komen.
Wil je eens kennismaken en vertellen waar jij tegenaan loopt?
Je kunt vrijblijvend een gratis kennismaking van 30 minuten aanvragen.